Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/189/pl

W następnych stuleciach, aż po wiek dziewiąty i dziesiąty, pod tym wschodzącym impulsem kulturowym przemieniło się kształtowanie duszy ludzkiej. Niepohamowany, burzliwy hart ducha uwewnętrznił się i przeobraził w siłę duszy — w pokorę. I Ja, które w przenikaniu i uszlachetnianiu ciała i duszy stawało się jeszcze w dalszych stopniach świadome siebie, zdobywało się wobec człowieka i świata na «Pytanie». Historia Parsifala opisuje ten przełom. Młody Parsifal wchodzi w świat jako «niedojrzały głupiec». W harcie ducha podejmuje walkę z każdym przeciwnikiem, nie wiedząc, kto to jest. Dopiero po walce zwycięzca i zwyciężony opuszczają przyłbicę i przedstawiają się sobie. Działanie wyprzedzało poznanie. Wędrówka Parsifala wiedzie przez błędy, zwątpienie i cierpienie ku przebudzeniu Ja, ku pytaniu: «Kim jestem, czego Tobie brakuje?» Otwarcie duszy na Pytanie we właściwym miejscu we właściwym czasie wynosi Parsifala do godności króla Graala — Ja, które w wypełnieniu duchem panuje nad sobą samym. Tak jak w greckim losie Oresta lub Edypa w nieubłaganości przeznaczenia zapowiada się tragika dobiegającego końca wieku, tak w losie Parsifala — w pełnej metamorfozie — objawia się przyszłościowa droga do wolnego samookreślenia.