Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/202/pl

Tak więc organizm wsi — lub, przy rozproszeniu pojedynczych zagród, kirchszpil — posiada swoje wnętrze i swoje zewnętrze. Przeżywanie tej polarności kształtowało codzienną pracę w stajni i na polu. W pełnym oddaniu duszy odczuwającej praca stanowiła most między tym wnętrzem a zewnętrzem. Te same ręce, które z mistrzostwem ciosały kamień pod budowę kościoła, malowały freski, tworzyły barwne okna — te same ręce troszczyły się na zewnątrz o bydło, uprawiały rolę i z równym mistrzostwem kształtowały krajobrazy kulturowe. Ta sama świadomość, która ogarniała budowę kościoła jako centrum, a gemarkung jako peryferie, łączyła oba bieguny przez pracę, przez «*ora et labora*», w całość organizmu wiejskiego. To, czego pojedyncza dusza i cała wspólnota wsi doświadczała jako świętego działania przy ołtarzu, wpływało w pracę i nadawało jej na zagrodzie i na polu duchową siłę impulsywną oraz sens: splot relacji pomiędzy uprawą roli, hodowlą zwierząt, ogrodnictwem, sadownictwem i leśnictwem, a także gospodarką łąkowo-pastwiskową — z umiarem, w harmonii i pięknie, wzajemnie dostrajać.