Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/208/pl

W gotyku wysokiego średniowiecza ostatnie resztki bujnej dzikiej natury zostały ujarzmione i przez pracę chcianą przez Ja wyniesione do rangi „ogrodu Bożego". W obliczu bogactwa rzeźb w portalach i niszach, żywo wyłaniających się z kapitelów istot, roślinnych ornamentów zdobiących zewnętrzną powłokę budowli, można odnieść wrażenie, jakby nadwyżkowe, wyzwolone z otaczającej przyrody i oczyszczone, żywe siły kształtujące wpłynęły w budowlę, w rzeźbiące i malujące ręce artystów. Tak jak same te budowle, tak teraz i krajobraz kulturowy osiąga wraz z nimi swoje dopełnienie. Jak w gotyku strzeliście wznoszące się ostrołuki mają swój zwornik (w romaniźmie łuk półkolisty dźwiga jako całość), tak gotyk jako całość stanowi zwornik w rozwoju zasady organizmu jako podstawowego pierwiastka kształtowania zachodnioeuropejskich krajobrazów kulturowych — a zarazem zwornik epoki duszy rozumowej lub uczuciowej.