Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/212/pl

To przeciwieństwo uwidacznia się w odniesieniu do zasady organizmu już na samym początku XV wieku. Z jednej strony widzimy, jak Hiszpanie i Portugalczycy wychodzą poza już wcześniej znane Wyspy Kanaryjskie i zapuszczają się swoimi wielkimi żaglowcami w coraz szersze kręgi Atlantyku — i to Portugalczycy odkryli w 1425 roku wyspę Maderę. Była ona niezamieszkana i okryta gatunkowo bogatym płaszczem pierwotnych lasów, organizmem wyrosłym w naturalnym wzroście od zarania dziejów. Niebawem, w latach 1426–1428, pierwsi osadnicy-chłopi z Portugalii podpalili ten niepowtarzalny biotop naturalny wyspy, sprowadzili rdzennych mieszkańców Wysp Kanaryjskich, Guanczów, obrócili ich w niewolników, kazali im wykopać sieć kanałów nawadniających i obsadzić całą wyspę trzciną cukrową w monokulturze — ta zaś, przetworzona w cukier trzcinowy jako towar eksportowy, znajdowała chętnych nabywców na kontynencie, a przede wszystkim w Anglii. Tutaj, niczym w komórce zarodkowej, rozgrywa się symptomatycznie to, co w następnych stuleciach w nowym świecie prowadziło na wielką skalę do zawłaszczania ziemi, rozległych wycinek lasów, monokultury, zniewolenia, handlu niewolnikami i rynków eksportowych dla żywności — wczesna postać agrarnego industrializmu, a w dekadencji: powtórzenie przedchrześcijańskich prądów rozwojowych zakorzenionych w danej kulturze.