Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/231/pl

gospodarstwa tyle samo składników odżywczych, ile zawierają sprzedawane plony. Z tego wniosku wyprowadził swoją teorię nawozów mineralnych, według której składnik odżywczy będący w minimum ogranicza plon. Liebig, który jedną nogą stał jeszcze w niemieckim idealizmie, a drugą — w rodzącym się materializmie drugiej połowy XIX wieku, był przekonany, że utratę glebowych pierwiastków kluczowych — fosforu, potasu i innych — trzeba uzupełniać nawożeniem. Inaczej jednak niż panująca doktryna oceniał azot: tym, przekonywał, natura sama powinna się troszczyć. Naprzeciw niego stali jego przeciwnicy — zwolennicy nawożenia azotowego — którzy w następnych czasach wzięli górę. Pośmiertnym zadośćuczynieniem dla Liebiga było wdrożenie i potwierdzenie jego tez przez rolnika Schultza-Lupitza (1831–1899), któremu po dziesięcioleciach wysiłków udało się znacznie poprawić poziom plonów ekstremalnie ubogich piaszczystych gleb Lupitz przez pogłębienie profilu próchniczego.