Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/238/pl

W Europie Środkowej zasada organizmu długo jeszcze stawiała opór tej gwałtownej fali. Friedrich Aereboe (1865–1942), twórca nowożytnej nauki o zarządzaniu gospodarstwem rolnym, opisuje ok. 1917 r. gospodarstwo rolne jako spójną organiczną całość: «Ja [...] ujmuję majątek ziemski jako nierozerwalną, organiczną całość i pokazuję, jak ta całość pod zmiennym wpływem zewnętrznych i wewnętrznych warunków życia przyjmuje i musi przyjmować różnorakie postacie». Porównuje «organiczną istotę bytu gospodarki majątkowej» w odniesieniu do podziału na działy operacyjne z «ciałem zwierzęcym, które ma serce, płuca, wątrobę i inne organy». Jak te — każdy stosownie do swych zadań — pozostają w związku z nadrzędną całością zwierzęcia, tak poszczególne gałęzie rolnictwa pozostają w związku z całością organizmu gospodarstwa. Aereboe ujął ekonomiczny splot relacji majątku ziemskiego, taki jaki wyłonił się z intuicyjno-instynktownych pokładów świadomości, po raz pierwszy w jasnych, przejrzystych myślach. Splot relacji, który zastał, był dla niego niezachwianym faktem, który należało prześwietlić myślowo i stosownie zoptymalizować pod względem zarządzania. Samego faktu — istoty całości — nie stawiał pod znakiem zapytania.