Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/259/pl

Organizm — ze swym środkiem i obwodem — jako podstawowa zasada kształtowania w rolnictwie wyrastał od siódmego stulecia po Chrystusie z naturalnych biotopów, z «organizmów w naturalnym wzroście». Nosił on z miejsca na miejsce wybitnie indywidualne znamię. Było to instynktowo-inspirowane wyrastanie z przesiąkniętych chrystianizmem ludowości. Wraz z ich zanikiem w toku epoki duszy świadomości zanikała też duchowo impulsująca siła. Nauka o prowadzeniu gospodarstwa rolnego XX wieku dostrzegała wprawdzie sensowne współdziałanie działów gospodarczych w jedną całość i nazywała je organizmem gospodarstwa. Czym jest «istota bytu» tej całości — tego nie zapytywano. Pojęcie było zbyt bezsilne, by móc powstrzymać kulturowy upadek rolnictwa. Także nadchodząca od lat siedemdziesiątych ruch ekologiczny i wraz z nim ekologiczna uprawa ziemi nie mogły ożywić pojęcia organizmu gospodarstwa. Klucza do rozumienia organizmu szukać można jedynie w istotowym agens, które ukazuje go w cielesnej zamkniętości i samo w niej się przejawia. W zwierzęciu tym agens jest dusza zwierzęca, w człowieku — dusza duchowa. Dusza zwierzęca jest związana z ciałem żywym; dusza duchowa człowieka ma moc, by z trzema czynnościami duszemi myślenia, czucia i woli wznosić się coraz bardziej ponad to związanie, uwalniać się zeń. Dzięki temu wyrasta w niej zdolność do stawania się świadomą siebie samej, do ujęcia się w samopoznaniu jako twórczo czynna istota duchowa, jako urzeczywistniające się samo Eu. W Eu człowiek jako mikrokosmos nosi w sobie duchowy zarodek. Dzięki temu może on nie tylko siebie samego i istotną naturę swego cielesnego organizmu poznać, lecz w tym poznaniu wiedzieć się w związku z tym, co istotowe, co nadzmysłowo jest czynne w przyrodzie i kosmosie.