Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/276/pl

Niegdyś zasada rozwoju żyła instynktownie-śniąco, ukryta w źródłach prawiedzym, jako czynna siła duchowego prowadzenia w ludzkości. W postępującym przebudzeniu ku samoświadomości to dziedzictwo wygasło. Bardzo młode jeszcze, dopiero w czasach niemieckiego idealizmu, w badaniach Charlesa Darwina (1809–1882) i Ernsta Haeckla (1834–1919) i w pełnym zakresie w antropozoficznej nauce o duchu, zasada rozwoju pojawia się w nowy sposób w myśleniu. W odniesieniu do trójczłonowości ludzkich władz duszy przeżywamy to dziś w myśleniu przede wszystkim jako idę wybiegającą naprzód, w czuciu jako radośnie-ruchliwy impuls, w woli jako siłę inicjatywy niesioną przez ducha. Na drogach tej trójni człowiek ujmuje siebie w duchowym wypełnieniu swej istoty jako Ja i czyni się inicjatorem i nosicielem rozwoju w przyszłość. W swym dążeniu do wolności darzycia-życiem przeżywa zasadę rozwoju.