Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/299/pl

Jak człowiek w swojej budowie ciała nosi w sobie przeobrażone na wyższy stopień królestwo mineralne i roślinne, tak też jest on pokrewny w swoim trzecim członie istoty, w ciele duszewnym czyli astralnym, temu, co duszewne, rozpostarte w królestwie zwierzęcym (Rysunek 6). Organizacja zwierzęca dopełnia się wraz z duszą zwierzęcą, która przenika ciało fizyczne i ciało życiowe. Ten człon duszewny wtopiył się w postać i funkcję w ciało zwierzęcia. I tak każdy gatunek zwierzęcy gliederuje się morfologicznie i fizjologicznie w wysoko zróżnicowaną przestrzeń wewnętrzną i zewnętrzną, dysponując zarazem równie gatunkowo swoistym układem kończyn, dzięki któremu zwierzę może swobodnie poruszać się w żywiołach, które dominująco ukształtowały jego budowę. Przede wszystkim jednak dusza zwierzęca wyraża się w «tym jak i co» czynności, jakie zwierzę — związane z ciałem — wykonuje w swej przestrzeni życiowej: tak robak w ziemi, ryba w wodzie, ptak w powietrzu, owad w cieple. Ze względu na to związane z czynnością organów to, co duszewne, u zwierzęcia mógł Goethe powiedzieć: «Zwierzę jest uczone przez swoje organy. Człowiek naucza swoje i nimi włada.» Ciało duszewne czyli astralne jest źródłem świadomości, a jego fizyczną podstawą jest organizacja nerwowo-zmysłowa.

100