Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/314/pl

Żywioł powietrza zalega raz w bezruchu nad gemarkung, raz łagodnie, raz burzliwie przemierza kraj. Podobnie jak opady, tak tym bardziej prądy powietrzne wiatru i pogody obejmują kraje i morza, lecz w każdym miejscu na Ziemi, gdzie na drodze stają przeszkody — czy to pasmo wzniesień, czy drzewa, żywopłoty etc. — wpadają w wiry, łagodnieją lub zostają całkiem uśmierzone. Zwłaszcza przyziemna warstwa powietrza trwa dłużej pod pokrywą roślin i pozostaje w stałej wymianie z powietrzem glebowym, które przez dłuższy lub krótszy czas przebywa w szczelinach i porach wierzchniej warstwy gleby. Czysto fizyczny, nieorganicznie martwy charakter żywiołu powietrza objawia się w jego składzie substancjalnym. Główne składniki — tlen i azot, substancje w tym, co żywe, niezwykle aktywne — łączą się w powietrzu atmosferycznym ze sobą nawzajem i są przez to w najwyższym stopniu reaktywnie bierne. Inaczej zachowuje się żywioł powietrza w glebie. Tam wchodzi w relację z żywiołami ziemi i wody i ożywia się do swojej pełnej siły reakcji, tworząc nowe połączenia. Inną postacią ruchomego powietrza jest ciśnienie, jakie wywiera, gdy w wietrze i burzy bije wodę w fale, kołysze zbożem, sprawia, że drżą liście topoli i przewraca całe lasy.