Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/329/pl

Dostępna ziemia uprawna jest tak podzielona, że różne zboża, rośliny okopowe i pastewne — w ogrodnictwie różne gatunki warzyw — które w ciągu jednego roku stoją obok siebie na poszczególnych kwaterach, w kolejnych latach następują po sobie na tej samej kwaterze. Kunsztem jest przy tym takie następstwo poszczególnych roślin polowych — według zwiększających i zużywających humus, płytko- i głęboko korzeniących, potrzebujących nawożenia i mniej wymagających — by zapobiegać chorobom, sprzyjać radości wzrostu i fruktyfikacji (wartości odżywczej) oraz ogólnie zachowywać, a najlepiej jeszcze podnosić żyzność gleby. Szczególnie istotne jest przy tym, by materiał siewny pozostawał w gospodarstwie, tzn. pochodził z własnego rozmnażania lub z wypracowanej hodowli. Kultura uprawy roli pracuje przede wszystkim z siłami kosmosu, które przez ziemię — krzemień i wapno, zapośredniczone przez glinę — oddziałują pośrednio od dołu ku górze na wzrost roślin. Wyraża się to szczególnie w uprawie zbóż, gdzie w porównaniu z dziką trawą cała roślina — w źdźble, liściu i nasieniu — jest przeniknięta procesem fruktyfikacji.