Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/335/pl

Swoje miejsce mają na terenach obfitujących w opady, na stokach zagrożonych erozją i na płytkich, nadających się jedynie do ekstensywnego użytkowania hutingach i suchych stanowiskach, a przede wszystkim wszędzie tam, gdzie woda gruntowa stoi blisko powierzchni – po obu stronach wzdłuż strumieni i cieków wodnych, w obniżeniach, przy podmokłych zagłębieniach lub niskich torfowiskach. Zamiany trwałych użytków zielonych na grunty orne poprzez drenaż lub obniżanie poziomu wód gruntowych (uprawa kukurydzy) należy możliwie starannie unikać. Trwały użytek zielony jest odporny na zalania i działa jako uprawa stała, zwłaszcza dzięki długim korzeniom ssącym traw, oczyszczająco na wody gruntowe spływające do odbiornika. Wchłania z nich azotany pochodzące z odleglejszych obszarów polowych. Trwały użytek zielony pozostaje wskutek wypasu i koszenia siana zawsze w wegetatywnym stanie wzrostu. Dlatego potrzebuje obficie wody – a ściślej: eterycznych sił kształtujących, które działają przez żywioł wody; wody zatem, która jest wystawiona na kształtujące działanie bieguna przemiany materii indywidualności rolniczej. Tak jest, gdy woda stoi blisko powierzchni (40 cm pod poziomem terenu), w przypadku użytków zielonych kulturowych albo w kulturze nawodnieniowej na „Hangbau».