Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/349/pl

Z tej samej nadzmysłowej sfery, z której promieniują siły, które roślinę niejako tylko z zewnątrz dotykają, kształtują ją w procesie wzrostu i pozwalają jej zamierać w formę, pochodzi dusza zwierząt, czyli ich ciało astralne, które wciela się w ciało zwierząt i prześwietla je od wewnątrz jako ich dusza. To duszewne, objawiające jego istotę, odgranicza zwierzę na zewnątrz w jego postaci i gliuje je od wewnątrz w rząd jego organów. Organizacja duszewna zwierzęcia jest jego ciałem życiowym, a to z kolei jest nadrzędne wobec jego fizycznej organizacji (Rysunek 9, s. 115). Jak już wspomniano, w każdym gatunku zwierzęcym wcielona jest określona jakość duszewna — w robaku inna niż w rybie czy ptaku, w owadzie czy w rzędzie ssaków. Dusza zwierzęca tworzy sobie w ukształtowaniu ciała odwzorowanie i wyraża się w tym, co zwierzę czyni. Wielość zwierząt zamieszkuje dane siedlisko — tym liczniejsza, im wielostronniej przezetkana jest organizacja życiowa gemarkacji gruntów danego gospodarstwa lub wsi. Zgrupowane w gatunki, rodziny i rodzaje, tworzą razem faunę siedliska i pozostają z czterema żywiołami, z ożywioną przyrodą i między sobą w wielorakiej, mądrościowej relacji. Świat zwierzęcy danego gospodarstwa w jego pojawianiu się i zachowaniu można pojmować jako organy «duszy, czyli ciała astralnego» całości gospodarstwa. To

112