Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/371/pl

2. Grupa zwierząt związanych z żywiołem wody — ryby. Jak dżdżownica jest rzeźbiarzem tego, co ziemsko-stałe, tak ryba jest rzeźbiarzem żywiołu wodnego. Głowa ryby z jej zróżnicowaną organizacją zmysłową jest wyraźnie wykształcona; jednak przechodzi bez przejścia w człon tułowia i przemiany materii. Wszystko panującym jest środkowy odcinek, tułów — subtelny, rytmicznie bogato rozczłonowany, skostniały i skrzepły układ szkieletowy. Kręgosłup przebiega ciało od płetwy ogonowej aż do głowy i metamorfozuje się w niej w kości czaszki. Po bokach wyginają się żebrowe łuki, ości, które otaczają też narządy brzuszne. Od zewnątrz pokrywa je warstwa mięśniowa, która w połączeniu z płetwami nadaje rybie niezwykłą zwrotność i szybkość w poruszaniu. Dżdżownica wchłania ziemistość aż do swego przewodu pokarmowego; inaczej ryba, która w poruszaniu się pozwala wodzie przepływać przez skrzela. Woda wchodzi w ten sposób przez głowę w bezpośredni związek z rytmicznym układem tułowia; ryba zaopatruje się w tlen, który pobiera przez skrzela z wody. Skóra zewnętrzna zagęszcza się w łuszczasty strój, przez który jej kształt bryłowy odgranicza się od bezkształtnej wody i przez który wyraża na zewnątrz swe duszewne wnętrze w wielorakiej barwności. Ryba żywi się nie jak dżdżownica zamierającym życiem, lecz przede wszystkim tym, co w wodzie rozkwita jako życie roślinne i zwierzęce. Ryba rozszerza swe duszewne jestestwo poza swą cielesną postać w otaczającą wodę. Z jednej strony wyczuwa w swoim płynięciu wodę opływającą jej ciało, z drugiej zaś swoimi ruchami wytwarza najsubtelniejsze prądy i wiry. Jak ryba zawdzięcza swą opływową postać żywiołowi wody,