Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/383/pl

121

Ptasia natura wygina się jak dzwon nad polami i drogami gospodarstwa i wsi. Punktem odniesienia ku ziemi jest gniazdo. Od niego rozszerza się w ziemskie i powietrzne obrzeże i żyje duszewnie w swym rewirze. W granicach tego rewiru ptak szuka swego pokarmu i znajduje to, co pobudza go do wylewania swego duszewnego bytu w lot lub w gałęzie drzew i żywopłotów ku otoczeniu: czy to jak myszołów, który kołując na wysokościach nasycą się słonecznym światłem i ciepłem i budzi w obserwatorze — wraz z tym obrazem ziemskiego oderwania — odczucie wzniosłego spokoju, podobne do spoczynku we własnych myślach. Czy też słowik, który w zmierzchu wieczornym na granicach swego rewiru rozbrzmiewa swą pieśnią, albo skowronek, który o porannych godzinach nagle radosnym trylowaniem niewidzialny na pogodnym niebie podnosi na duchu tych, co pochyleni ku ziemi pleją chwasty.