Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/408/pl

Jak wszystkie zwierzęta, tak i zwierzęta domowe nie mają inkarnowanego Ja, które — jak człowiekowi — dawałoby im samoświadomość, a tym samym moc samostanowienia. Zwierzęta stoją pod przewodnictwem dusz grupowych. Od tych dusz poszczególne zwierzęta są «odszczepieniami», które istotowo otrzymały wciśnięte cechy duszy grupowej, do której należą, i które fizyczno-cielesnie są odwzorowaniem duszy grupowej. Na wolności, w dzikim środowisku, te własności duszewne zakrzepły ewolutywnie jako ich zachowanie w kształtowaniu cielesności i wyrażają się w tym, co fizyczne, jako instynkt, w tym, co eteryczno-żywotne, jako popęd, a w tym, co duszewne, jako pożądanie. W procesie stawania się zwierzęciem domowym człowiek niegdyś stanął u boku władającej w nadzmysłowości duszy grupowej zwierząt i przejął na Ziemi — w sakralnej relacji człowiek-zwierzę (nurt Abla) — odpowiedzialność i troskę.