Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/425/pl

Rój pszczeli żyje zamknięty w przestrzeni duszewnej, w której nie chce być zakłócany z zewnątrz. Tylko ten człowiek go nie zakłóca, który przyswoił sobie mądrościowe działanie i istotę roju i z tego źródła z czcią, roztropnością i spokojem wykonuje swą podniesioną do rangi sztuki pracę przy roju. Ta przestrzeń duszewna polaryzuje się w głowopodobne centrum — ul — oraz w obrzeże, które na zewnątrz ogranicza morze kwiatów, do którego przylatują pszczoły robotnice i z którego, obciążone miodem i pyłkiem, powracają do centrum — zdarzenie porównywalne z krążeniem krwi. To, co wnoszą do ula, dzielą z człowiekiem: miód jako pokarm, wosk, propolis i jad do wielorakich celów, m.in. leczniczych. Z odpowiednią liczbą rojów są niezastąpionymi organami duszewnymi organizmu gospodarstwa, które swą działalnością wplatają działającego w cieple Ducha w gemarkację w inny sposób, niż czyni to rolnik, gdy z siłą Ja wciela swoje myśli przez swą pracę w całość gospodarstwa.