Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/437/pl

Świnia, podobnie jak wysokowydajne rasy kur — i tylko do nich porównywalna — została metodami nowoczesnej hodowli, żywienia i utrzymania przekształcona ze swego pierwotnego trybu życia i bogactwa typów rasowych w jednorodne rasy użytkowe. Była niegdyś przede wszystkim kształtującym krajobraz zwierzęciem pastwiskowym, pilnowanym przez pasterzy; w XVIII wieku, poprzez wkrzyżowanie w Anglii ras azjatyckich i południowoeuropejskich, zyskała wyższą plenność wzrostową; w XIX stuleciu, jako uszlachetniona świnia krajowa, weszła powszechnie — w chowie oborowym z wybiegiem — w skład gospodarstw chłopskich. Dziś zaś, poczynając od drugiej połowy XX wieku, zostaje wyrwana ze związku życiowego całości gospodarstwa i produkowana w fabrycznej masowej hodowli. Celem nowszej hodowli było i jest: precz od słoniny — ku jednolitemu hybrydowi, wczesnodojrzałej świni mięsnej, która osiąga dojrzałość ubojową już w połowie życia ras wyjściowych. Jak w nowoczesnym chowie kur, tak i tutaj niezbędna dla duszewności bycia zwierzęciem domowym więź człowiek–zwierzę, a także więź z całością gospodarstwa i jego gruntami, zostaje wyłączona. Gdy ta podwójna relacja zanika, świnia więdnie duszewnie, a krajobraz

135