Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/448/pl

138

Oba — koń i osioł — należą do nieparzystokopytnych. Stają i chodzą na końcu środkowego palca u nogi, względnie środkowego palca u ręki. Palce te tkwią w kopycie, rogowym bucie nieprzepuszczalnym dla zewnętrznych promieniowań sił — podobnie jak racice parzystokopytnych i rogi przeżuwaczy. Choć konie bywają cieleśnie ciężkie, poruszają się z lekkością, wręcz taneczną swobodą. Piękność i elegancja ruchów konia są niezrównane — jego duszewna istota wyżywa się cała w języku ciała rytmicznej ruchliwości. Czy w stępie, czy w powściągliwym tanecznym kłusie, przy głowie uniesionej ku górze, czy w galopie rwącym naprzód z wyciągniętą szyją i rozdętymi nozdrzami — zawsze ukazuje obraz szlachetnego rozwinięcia siły i harmonii proporcji, która przez jeźdźca wznosi się ku jeszcze wyższej harmonii. Dopiero w jedności rumaka i jeźdźca objawia się szlachetność zarówno w postawie, jak i w charakterze. Inaczej jest, gdy zaprzęgnięty wkłada się w chomąto i ciągnie pług lub ciężki wóz, rytmicznie unosząc i opuszczając głowę z każdym krokiem — wtedy budzi obraz doskonałego oddania swej istoty wolicjonalnej na skinienie i prowadzącą rękę człowieka i na służbę, którą bezinteresownie spełnia wobec ziemi.