Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/453/pl

139

Zmysł węchu jest nadzwyczajnie wysoko rozwinięty. Wydłużona głowa kryje rozległy system jam nosowych, których wewnętrzna powierzchnia odpowiada mniej więcej całkowitej powierzchni zewnętrznej skóry zwierzęcia. Konie obwąchują się, aby się przywitać lub poznać. Swym niezwykle delikatnym węchem analizują otoczenie, na pastwisku dobierając pokarm, wykrywając wszelkie, nawet najsubtelniejsze wyziewy — i to niekiedy z wielkich odległości. Czy to właśnie te trzy zdolności zmysłowe — wzrok, słuch i węch — wraz z właściwością noszenia głowy uniesionej ponad kręgosłupem sprawiają, że koń jest tak pojętny, że reaguje z tak wysokim zróżnicowaniem, iż budzi przekonanie, jakoby potrafił myśleć? W greckiej mitologii saga o Perseuszu ukazuje, jak myślenie wyzwoliło się z krwistej związaności ciała — nośnika jasnowidzących sił działających w dawnych czasach: w mitycznym obrazie Perseusz ścina głowę Tytance Gorgo. Z potoku krwi wytryskującej z jej tułowia wyskakuje Pegaz, uskrzydlony koń. Symbolizuje on myślenie wyzwolone z ciała, którego skrzydła mogą się odtąd swobodnie wznosić ku światu ducha. To, co w inteligentnym zachowaniu końskiego ciała wydaje się krwisto związane — w człowieku wyswobadza się z tych więzów i staje się wolną duchowo-duszewną działalnością myślenia.