Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/463/pl

Wyraz istoty domowego kota jest zupełnie inny. Zdaje się on ewolucyjnie głębiej popaść w dzikość. Żyje niejako dwoma życiami. W jednym wyżywa się z dala od człowieka, aktywny nocą, jak jego dzicy pobratymcy. Wytężając wszystkie zmysły, podąża za instynktami łowieckimi, skrada się swoimi ścieżkami, czai się na zdobycz i chwyta ją potężnym skokiem. Gryzonie — myszy i szczury — to jego ulubiony pokarm, niestety również ptaki: naziemne ptaki lęgowe, gnieżdżące się w niskich gałęziach lub przelatujące za dnia zbyt nisko nad ziemią jaskółki, które chwyta niedbale szybkim uderzeniem wyciągniętej łapy. Drugie życie spędza, szukając domowego zacisza człowieka jako swojego miejsca snu, mrurkując łasząc się do członków rodziny, bawiąc dzieci i tym sposobem polecając się tej formie dalszej troski o wyżywienie. A potem znów nocą wyrusza w to inne życie. Znowu to emocjonalność człowieka, która — sprowadzona na manowce — czyni z kota zwykłe zwierzątko domowe do głaskania.