Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/468/pl

Do tak zwanych «małych przeżuwaczy» zaliczają się owce i kozy — po psach należą one do najstarszych naszych zwierząt domowych. Mimo bliskiego pokrewieństwa różnią się znacznie temperamentem, ruchliwością i stopniem skromności potrzeb. Jak wszystkie przeżuwacze, pojawiają się w historii rodowej jako rogate parzystokopytne dopiero na końcu szeregu ssaków. Co więcej, wielość form dzikich przodków owco- i kozopodobnych oraz późniejszych form kulturowych rozwinęła się dopiero w przejściu z późnego trzeciorzędu w epoki lodowcowe (plejstocen) i w nich samych aż po czasy obecne (Holocen) — a więc w czasach, gdy człowiek wkroczył między zwierzęta i z głębi swej kosmicznie ukształtowanej, instynktownie-duchobliskiej świadomości nawiązał z nimi stosunek magiczno-kultyczny, który znajdował wyraz w sposobie polowania — dla zdobycia pożywienia i odzienia — oraz w ofierze ze zwierząt.