Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/469/pl

Czy zatem nie nasuwa się pytanie, czy koczowniczy człowiek, wpleciony w działanie sił przyrody, nie brał udziału w tej przecież bardzo młodej dyferencjacji form? Czy nie wskazują na tę możliwość mity ludów — na przykład ofiara ze zwierząt złożona przez Abla, czy sięgające epok lodowcowych (plejstocen) rysunki naskalne, m.in. na Saharze, i wiele innych? Czy nie są one wszystkie wyrazem magiczno-kultycznej relacji człowieka ze zwierzęciem w czasach atlantyckich, późnego kenozoiku? I czy nie dokonało się potem, w drugiej epoce poatlantyckich dziejów (Holozän), z zaratusztrańskich misteriów, w rodzaju powtórzenia na wyższym szczeblu, udomowienie?