Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/471/pl

Owce, a jeszcze bardziej kozy, są niezwykle skromne w potrzebach. Ich pokarmem są trawy, zioła, liście i pędy. Kozy cechuje przy tym wysoka zdolność przystosowania do aromatycznej, bogatej w celulozę i zasolonej oferty pokarmowej ekstremalnych stref geograficznych, na przykład terenów górskich i półpustyń. Nadmierne wypasanie tych ostatnich prowadzi szybko do postępującej dezertyfikacji. Dzięki wielorakim darom obojga małych przeżuwaczy — wełnie, mięsu, mleku, włosiu, skórze, wyprawionej skórze i rogowi — stały się one wielkimi towarzyszami kultury człowieka. Stały w zwartych stadach pod opieką ludów pasterskich jako podstawa ich egzystencji i w wielu miejscach w osadach wiejskich stały się «krową ubogich». Ścisły związek owcy z otoczeniem i z człowiekiem doprowadził na całym świecie do wielkiej różnorodności ras, od średniowiecza w Europie do wykształcenia się ras krajowych, w czasach nowożytnych zaś do hodowli liniowej na rasy mięsne, wełniane i mleczne. Hodowla białej owcy wełnistej (merynosa) dokonała się w Hiszpanii. Dziś znalazła ona, wielokroć z wkrzyżowaniem ras krajowych, największe rozprzestrzenienie na świecie.