Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/473/pl

Przejawy istoty owcy i kozy są wobec siebie polarne. Sprawności zmysłowe obojga są wprawdzie podobne — najdoskonalej rozwinięty jest węch, po nim wzrok, a z pewnym odstępem słuch. Lecz to, co duszewne, wyraża się odmiennie w mowie ciała i poprzez zmysły. Z głową zazwyczaj opuszczoną poniżej linii kręgosłupa, z masywniejszą budową ciała, bardziej zwrócona ku ziemi i ku wnętrzu własnej przemiany materii, cięższa w ruchach — duszewna istota owcy ujawnia się w sposób bardziej śniąco-powściągliwy. Inaczej koza: żwawo zerwa się, przeskakuje przez przeszkody po skałach i kamieniach, unosi wysoko głowę, ciekawie obwąchuje to i owo, wspina się na najbliższe wzniesienie, trzyma spojrzenie uważnie skierowane w dal. Zamiast żerować przemaszerowując po rozległych równinach, woli wypasać się w górach na stromych zboczach na wysokości głowy, lub staje pionowo na tylnych nogach, by z krzewu i drzewa dosięgnąć jeszcze najwyżej dostępnego liścia.