Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/503/pl

Temu procesowi poprzedza pewna godna uwagi przemiana. Ledwie rozdrobnione, kępka po kępce trafia z jamy ustnej rejonu głowy przez przełyk i rozdzielającą przeponę do obszaru brzucha, do trzech bezgruczołowych przedżołądków: po pierwsze do «czepca» (Reticulum; zwany też żołądkiem siatkowatym lub odśrodkowym), stamtąd po drugie do żwacza, a po trzecie do ksiąg, czyli żołądka listkowatego (Omasum). Jeśli nie wcześniej w żwaczu, to w księgach rozstrzyga się ostatecznie, czy papka paszowa trafia do trawienia dalszego w żołądku właściwym, czyli trawieńcu, czy też — wyciśnięta — wraca jeszcze raz do jamy ustnej, by zostać przeżuta. Jedynym w swoim rodzaju zadaniem przedżołądków, a przede wszystkim żwacza, jest mikrobiologiczny rozkład bogatego w surowy błonnik pokarmu roślinnego. Żwacz, o ogromnej pojemności wynoszącej ok. 150 litrów, rozciąga się od przepony ku tyłowi aż do jamy miednicy.