Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/528/pl

158

siebie, ponieważ nie ma Ja, które chciałoby wyżyć się dla siebie. Człowiek ma Ja i zawłaszcza swoje pożywienie dla tego, czego potrzebuje wyżywając swoje samoświadomość. Bydło oddaje swą nadwyżkową moc wzmożonym osiągnięciom życiowym: reprodukcji, wzrostowi, to znaczy wytwarzaniu mleka i mięsa, a w związku z «Ich-Anlage» — zadatkiem Ja — gnojowi i gnojowicy, a przez nie, jako ożywiający i uduchowiony duszą nawóz, ziemi. Miarę, według której owe nadwyżkowe siły rozdzielają się między wytwarzanie i tworzenie wartości środków spożywczych z jednej strony, a tworzenie wartości nawozu z drugiej, wyznacza najpierw w sposób przyrodniczy ciało astralne bydlęcia. Gdy ta miara jest zrównoważona, powstaje zdrowie, długowieczność i wysoka wartościowość nawozu. Człowiek teraźniejszości potrafił tę pełną mądrości miarę przymusowo przesunąć na korzyść ilościowej wydajności maksymalnej. Cierpi na tym zdrowie zwierząt w równej mierze jak jakość żywności i wartość nawóz. W masowej hodowli zwierząt przestaje się w ogóle stawiać pytanie o jakość nawozu w sensie trwałości jego ożywiającego i uduchowiającego działania. Na pierwszym planie stoi natomiast problematyka utylizacji masowo powstającej gnojowicy. Zasadzie organizmu natomiast właściwa miara jest immanentna.