Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/569/pl

W czuciu człowiek przeżywa się śniąco bliski duchowi (Rysunek 10, s. 172). Ku górze, w stronę przebudzonego myślenia, czucie się rozjaśnia, traci jednak bliskość ducha. Ku dołowi, w stronę woli, napełnia się duchem coraz pełniej, gubi się jednak w końcu w nieświadomości. W czuciu człowiek żyje całkowicie teraźniejszościowo w zmiennych nastrojach bieżących wydarzeń i stosunków między ludźmi. Ani przeszłości, ani przyszłości nie można czuć w równy sposób. Obydwie muszą się najpierw uteraźniejszawiać: przeszłość — przez to, że jest myślowo odtworzona; przyszłość — przez to, że jest wyczuwana naprzód. Każde gospodarstwo ma swoją, każda wspólnota wiejska swoją biografię. Złożona jest ona w rocznikach, które dają jedynie cienisty obraz życia, cierpień i dążeń minionych pokoleń. Biografia ta wpisała się również w krajobraz, w pola, łąki, lasy, stan zwierzęcy i tak dalej, w atmosferyczne obrzeże. Na te znaki-pamiątki musi gospodarz nakierować swoją uwagę z empatycznym odczuciem, musi w myślach przyswoić sobie rozumienie dziejów sięgające jak najdalej wstecz, które daje pożywkę jego czuciu. Tylko przez takie świadome wyczuwanie przeszłości może na nowo nauczyć się — w czci, miłości i wierności — to, co się stało, przeobrażać w to, co teraźniejsze. Dotyczy to wszystkiego, co dziś jako zadanie jest nam czasowo konieczne: ożywienia organizmu rolniczego wraz ze wszystkimi organami, które go konstytuują, oraz świadomego wszczepienia myśli o rozwoju przez pracę niesioną ideami. Myślenie snuje czerwoną nić dokonań kulturowych przeszłości aż po teraźniejszość i wzmacnia siłę czucia dla tego, czego tu i teraz przyroda pytająco od nas oczekuje.