Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/572/pl

Nowoczesne rozumienie siebie przez człowieka paruje ku pytaniu, jak czucie ponad osobistymi sprawami się pogłębia, jak — wsparte przez myślenie odniesione do rzeczywistości i oczyszczoną wolę — może stać się organem percepcji dla tego, co w przyrodzie i w ludziach działa jako duszewno-duchowe. Wobec przyrody może się to dziać na przykład przez to, że przebywa się w zimową noc na dworze, na polu — nad sobą wlewający się blask świetlisty nieba obsypanego gwiazdami, wokół nieruchomy w trzaskającym mrozie krąg powietrzny, pod sobą, spokojne w sobie, kryształowe głębiny. W spokoju myśli czuje się nieskończoną wzniosłość rozległej polarności; czuje się wyżyny i głębiny w sercu — jak ściągnięte do jednego punktu — ocieplające to, co niepojęte. Gdy czyni się to samo w noc późnoletnią, serce czuje się rozszerzone w krąg. Czuje się wplecionym w powietrze i ciepło