Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/574/pl

To skierowane na zewnątrz przeżywanie zjawisk przyrody indywidualizuje się w odniesieniu do całości gospodarstwa. Dopiero w intymności czucia ożywa pojęcie zamkniętości organizmu rolniczego. Gdy samo czucie staje się organem głębszego przeżycia przyrody, idzie się samotną drogą, lecz po utorowanym szlaku. To, co się czuje, jest z góry dane, przybrało postać naoczną. Inaczej jest w stosunku człowieka do człowieka. Tam brakuje danego z góry sensu przyrodniczego prawa. W ludzkim współbyciu indywidualne czucie jednego spotyka indywidualne czucie drugiego. Na tej samej duszewnej płaszczyźnie stosunek ten naznaczony jest wszystkimi odcieniami sympatii i antypatii, potwierdzenia i zaprzeczenia, piękna lub brzydoty i tak dalej. Przy całym tym bogactwie odcieni trzeba sobie przyznać, że ten lub ów sposób czucia jest obiektywnym faktem i że siłą myślenia i woli trzeba dopomóc czuciu, by w znalezieniu swojego punktu równowagi obudziło poczucie prawdy. To jest to wczucie serca, które w drugim człowieku rozpoznaje równego, które tworzy zaufanie między człowiekiem a człowiekiem i przez to grunt dla poczucia prawa. Myślenie odniesione do rzeczywistości rozjaśnia poczucie prawa między ludźmi i zagęszcza je w porozumienia i prawa. W oczyszczonej woli rozpala ono inicjatywę — miłość do czynu. W zaufaniu żyje społeczny konsens; przemienia ono sprzeczną nierówność w duszewnym przeżyciu w świadomość godności równości wobec prawa. Zaufanie buduje na przeszłości i patrzy bez zastrzeżeń na to, co przyszłe.