Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/605/pl

W praktyce idee wspólnego celu zanurzają się w życiową rzeczywistość organizmu gospodarstwa. Jakże budujące i tworzące związki życiowe są te idee — a jednak wkrótce trzeba przyznać przed sobą, że niejedna nadzieja zawodzi. Nie udaje się, napotyka się granice i zostaje się odesłanym do siebie samego. Ideał ulega wstrząsowi, przeżywa się to jak obumieranie, jak częściową śmierć duszy. Nie chce się tego przyjąć do wiadomości i szuka się zewnętrznych przyczyn — kapryśnej pogody, własnej lub cudzej nieudolności, błędnych decyzji lub zaniedbań, nieporozumień, społecznych rozłamów i tym podobnych. Lecz jak życie — tak i obumieranie, i śmierć, ukazują się właśnie w zasłoniętej postaci. Jakże ma zostać rozpoznane to, co niepowodzenie chce nam powiedzieć? Z tej niepewności rodzą się bolesne doświadczenia, próby dla jednostki i dla wspólnoty. Kto staje wobec tych doświadczeń, budzi się w nim samopoznanie, a z nim z głębin duszy wyłania się niewypowiedziane pytanie — i nagle, niespodziewanie i nieoczekiwanie, przychodzi z zewnątrz odpowiedź. Temu darowi niespodziewanego dochodzenia do nowych, uskrzydlających wglądów służą cotygodniowe spotkania wspólnej pracy poznawczej z zakresu nauki duchowej. W rozmowie mogą tam paść — nieproszenie i nieoczekiwanie — myśli, które na skrycie w duszy nurtujące, naglące pytanie dają pojednawczą odpowiedź i prowadzą do nowego spojrzenia na rzeczy, a zarazem wołają do nowych wysiłków. Dokonuje się wówczas «Erwachen des Menschen am Geistig-Seelischen des anderen Menschen» (przebudzenie człowieka przez to, co duchowo-duszewne w drugim człowieku). Wspólna antropozoficzna praca studijna działa orzeźwiająco na ducha, unosi i poszerza motyw z jego subiektywnej ciasności, i budzi siły, które w praktyce wciąż na nowo pomagają nabierać rozpędu.