Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/618/pl

To, co znaczy pracować w ożywionej i uduchowionej duszą przyrodzie, musi zostać na nowo odkryte. W tym celu ogląd i myślenie muszą zwrócić się ku jej szczególnej swoistości — ku temu, co żywo wrasta w zewnętrzną postać, i ku temu, co duszewnie zamyka się w formę cielesną. To, co uformowane, jest uchwytne w ideach; formujące agens oświetla antropozoficzne badanie duchowe, które w postaci idei otwiera dostęp do świata istot, czyniąc go tym samym przystępnym dla myślenia. Dopiero poznanie istoty nadaje ideom ukształtowanym przy oglądzie zmysłowym — które same jednak są zakorzenione w świecie istot — moralną siłę. Gdy opanują wolę, stają się własnością istotową. Z tymi ideami, wchłoniętymi we własną istotę Jaźni, odnajduje się nowy, wolny stosunek do pracy. Uczy się pracować z własnego gruntu istotowego, znajduje się w nim kierunek i cel. Moralnym źródłem jest się samemu i w wolności wyznacza się z niego swą drogę. Z tego pra-gruntu Jaźni dopiero wypływa prawdziwy zapał. Rodzi się on z idei, która stała się duchem-rzeczywistością. To on wybiega naprzód przed pracę, ogrzewa ją i przenika duszewną radością. Praca — choćby była jak ciężka, choćby wydawała się niska i marna — uszlachetnia się przez ducha, który ją przesyca. Jest duchem wypełniona od początku do końca i dodaje organizmowi gospodarstwa coś, co wydobywa go ponad jego czysto naturalną naturowość.