Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/625/pl

Aus BiodynWiki

Duchowo-duszewną kondycję, która wskazuje pracy w ożywionej i uduchowionej duszą przyrodzie drogę i cel, każdy człowiek musi dziś świadomie na nowo zdobyć. W tym celu zaleca się przyjąć za duchowy kręgosłup wszelkiej formy współpracy na polu społecznym sformułowane przez Rudolfa Steinera w 1905 roku «Społeczne Prawo Zasadnicze».[1] Jest to prawo, które tym bardziej dochodzi do głosu, im bardziej egoizm jako sprężyna społecznego działania zostaje wykorzeniowany. Inauguruje ono drogę kształcenia ku owocnemu społecznemu współżyciu. Prowadzi ono między innymi do wglądu, «że praca dla współludzi i osiąganie pewnego dochodu

  1. Rudolf Steiner: Geisteswissenschaft und soziale Frage, in: Luzifer – Gnosis 1903–1908, GA 34, Dornach 1987, S. 213: «Das Heil einer Gesamtheit von zusammenarbeitenden Menschen ist um so größer, je weniger der einzelne die Erträgnisse seiner Leistungen für sich beansprucht, das heißt, je mehr er von diesen Erträgnissen an seine Mitarbeiter abgibt, und je mehr seine eigenen Bedürfnisse nicht aus seinen Leistungen, sondern aus den Leistungen der anderen befriedigt werden.» (Dobrobyt zbiorowości współpracujących ludzi jest tym większy, im mniej jednostka rości sobie pretensje do owoców własnych zasług, to znaczy im więcej z tych owoców oddaje współpracownikom, i im bardziej jej własne potrzeby zaspokajane są nie z jej własnych zasług, lecz z zasług innych.)