Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/66/pl

Patrząc na sytuację rolnictwa nie tylko w skali europejskiej, gdzie zachodniochrześcijańska uprawa ziemi była niegdyś dźwigarem kultury, ale i w skali całej Ziemi, nie popełnia się błędu w ocenie, że utraciło ono swoje dawne znaczenie kulturotwórcze i stało się w ostateczności swego rodzaju ciężarem cywilizacyjnego rozwoju. Nadmiar faktów składa o tym świadectwo. Rolnictwo jako niosący kulturę impuls, który rozprzestrzenił się i przeżywił w największej różnorodności ponad krajami i ludami Ziemi, ustąpiło cywilizacyjnej uniformizacji. Jako niosący element kultury ludzkości popadło w śmierć. Ilekroć coś umiera, skierowane jest do współczesnych wezwanie, aby stali się świadomymi takiej śmierci, jej okoliczności oraz możliwości rozwojowych, które mogą wyrastać z tej śmierci jako nowe zarodki życia. Człowiek przebudzony do samoświadomości potrzebuje przeżycia progu ku śmierci. Dopiero śmierć budzi i wyzwala poznający wzrok dla pytań, jakie wglądy należy zdobyć, jakie warunki stworzyć, aby mogło powstać nowe życie i stawanie się, niejako zmartwychwstanie ku nowej funkcji dźwigara kultury.