Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/688/pl

Nawiązując do wyprowadzenia pojęć «organizm rolniczy» i «indywidualność rolnicza» (por. s. 88 i n.), dopiero teraz staje się jasny wymiar, w jaką rzeczywistość istotową rolnik właściwie wrasta swoją pracą. Wszystkie podejmowane przez niego działania w uprawie polowej i ogrodniczej dotyczą środkowego członu «indywidualności rolniczej» – gleby, której funkcja, z makrokosmicznego punktu widzenia, jest porównywalna z ludzką przeponą (Rysunek 5, s. 90). Tak jak ta w swojej rytmicznej dynamice pozostaje w związku z tętnem serca i oddechem płuc, tak też procesy glebowe odpowiadają rytmom, które mają swoje źródło w stosunkach ruchowych Ziemi i kosmosu. Jak rytm dnia i nocy rozkłada się mikrokosmicznie na polarne stany czuwania i snu, tak też działający w ukryciu świat istot przyrody przeżywa stany polarne: z jednej strony bycia urzeczonym w pełni form jako sen letni, a z drugiej, w przemijaniu tych form, bycia uwolnionym i usamodzielniania się jako przebudzenie zimowe. W ten sam sposób przejścia na wiosnę oznaczają zasypianie, a jesienią – budzenie się. W tę nieustanną przemianę w biegu roku ingeruje rolnik, wskutek czego żadne działanie nie jest podobne do drugiego. Kontinuum w przemianie zjawisk, do którego odnoszą się wszystkie zabiegi uprawowe, stanowi gleba i jej wychowanie do trwałej żyzności.