Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/693/pl

Gleboznawstwo w strefach klimatu umiarkowanego ogranicza pojęcie gleby do zwietrzałej, przeoranej korzeniami warstwy wietrzenia, zalegającej na skale podłoża. Ta warstwa wietrzenia — w swej miąższości i strukturze — jest wyrazem, z jednej strony, rodzaju geologicznego materiału wyjściowego i ziemskich sił głębi, z drugiej zaś — rodzaju atmosferycznego działania i kosmicznych sił wyżyn. Jako modyfikujący trzeci element dochodzi geomorfologia, kształt krajobrazu (tektonika, erozja wodna i wietrzna). Przez wzajemne oddziaływanie tej trójni sił i substancji powstaje w pionie urozmaicony, znów trójczłonowo glieder profil glebowy. Jego najwyższa strefa, horyzont A, jest w wysokim stopniu kształtowana przez substancje i siły napływające z atmosfery — z «brzucha» indywidualności rolniczej. Tu, w tej najwyższej warstwie, skupia się roślinne i zwierzęce życie gleby, a z niego wyłoniony humus jako miarodajny nośnik żyzności. Humus nadaje temu horyzontowi ciemne zabarwienie i bogatą w pory strukturę gruzełkowatą.