Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/698/pl

206

W gleboznawstwie, na podstawie empirycznych badań budowy profilu, mówi się o rozwoju gleby, który dokonuje się od końca ostatniego zlodowacenia — od 10 000 do 15 000 lat temu. Na podstawie wyglądu rozmaitych profili glebowych i ich wielorakiego zróżnicowania jako skutku tego długotrwałego procesu wyróżnia się szereg charakterystycznych typów glebowych. W zależności od intensywności wietrzenia, pionowych przemieszczań substancji i horyzontowania mamy z jednej strony typy gleb wykazujące jeszcze młodociane stadia rozwoju — jak gleby AC «rędziny» na stanowiskach wapiennych w położeniach stokowych lub suchych. Biegunowo do nich, również z profilem AC, kształtują się «ranklery» na kwaśnych skałach krzemionkowych w położeniach erozyjnych. Wychodząc od tych młodocianych stadiów, dają się z drugiej strony śledzić typy gleb o wzrastającym wieku — jak na przykład na stanowiskach zasobnych w wapień szereg starzenia się: rędzina → brunatna gleba parabraunowa → pseudoglejowa, lub na kwaśnym kwarcu-krzemie szereg ranklera → gleby brunatne → bielice.