Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/711/pl

Glina stanowi mieszaninę różnych minerałów ilastych oraz amorficznych produktów końcowych wietrzenia — wodorotlenków krzemu, glinu, żelaza itd. Te ostatnie mają naturę koloidalną, są bezpostaciowe — stan pomiędzy stałym a ciekłym, ten sam, który leży u podstaw wszelkiego procesualnego dziania się w tym, co żywe. Plastyczność gliny wynika z jej powinowactwa z wodą oraz z częściowo submikroskopowej drobności krystalicznych blaszek minerałów ilastych, z pęczliwości pewnych rodzajów minerałów ilastych (Montmorillonit i in.) oraz z wysokiej zdolności pochłaniania wody przez koloidy glebowe. Woda sprawia, że glina pęcznieje. Odwodnienie przez przesuszenie wytwarza najdrobniejsze rysy skurczowe aż po głębokie szczeliny glebowe.