Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/712/pl

Gdy dynamika gliny jest w istotny sposób określona przez powinowactwo z wodą i rozpuszczonymi w niej solami, to powietrze i ciepło współtworzą rytmiczne wahanie pomiędzy formą (twardą skorupą) a procesualną wymianą substancji. Ten rytm przejawia się szczególnie w dynamice hydratacyjnych osłon cząstek ilastych. Przy suszy (latem) kurczą się one i w swojej gęstości zbliżają do tego, co stałe i ziemiste. Przy wilgoci (zimą) osłony wodne rozszerzają swoją objętość. Tak oto glina jest nośnikiem rytmicznego współdziałania tego, co stałe, ciekłe, gazowe, i ciepła — a tym samym reprezentantem członu istoty środka, «przepony», między bieguniem przemiany materii ponad ziemią a bieguniem głowowym pod ziemią (por. Rysunek 5, s. 90).