Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/723/pl

Formkräfte promieniujące w zimie działają poprzez substancję ziemi — tym silniej, im zima surowsza. Do tych siły kształtujących, tworzących kryształy i stwarzających strukturalną czystość, fizyczno-mineralna przyroda — reprezentowana przez krzemień (kwarc, krzemiany), wapno (skały zasobne w zasady) i glinę — pozostaje w różnych relacjach. Kwarc-krzemień w strefach umiarkowanych i podbiegunowych jest niemal odporny na wietrzenie. Odpiera formordozę siłę wody, wapno zaś ją przyciąga. Kryształ górski (krzemień) jest z natury «kristallisch rein» (krystalicznie czysty); wapno rozwija własną dynamikę rozpadu i budowy; pojawia się w rozlicznych postaciach, w rozpiętości od kalcytu krystalizującego w romboedrycznej czystości aż po wodorotlenowy trawertyn. Krzemień i wapno tworzą przeciwieństwa w glebie i w świecie skał. Wapno posiada wysokie powinowactwo do wody. Tak jak jest ono «chciwie» podatne na siły kształtujące gwiaździstego nieba, tak i na formujące siły bliskiego Słońcu planetarnego otoczenia działające poprzez żywioł wody, promieniujące od Merkurego, Wenus, zwłaszcza zaś od Księżyca. To ostatnie zachodzi wiosną, w związku z rozwijającym się życiem. Zimą natomiast chciwie wessuje ono siły gwiazd stałych, podczas gdy spoczywający w sobie, krystalicznie czysty krzemień z powrotem je odrzuca. «Der Kalk beansprucht alles, das Kieselige beansprucht eigentlich gar nichts mehr […] Das Kieselige ist der allgemeine äußere Sinn im Irdischen, das Kalkige ist die allgemeine äußere Begierde im Irdischen, und der Ton vermittelt beides.» («Wapno rości sobie pretensje do wszystkiego, krzemień właściwie niczego już więcej nie potrzebuje [...] Krzemień jest powszechnym zewnętrznym zmysłem w tym, co ziemskie, wapno jest powszechnym zewnętrznym pożądaniem w tym, co ziemskie, a glina pośredniczy między nimi.») Glina stoi bliżej tego, co

212