Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/738/pl

pęcznienie nasienia przez kapilarny podciąg wody; bocznie i od góry siew otoczony jest powietrzem i ciepłem w drobnogruzełkowatej przykrywie ziemnej. Kiełkowanie nasienia jest procesem, który nie zakłada obecności żywiołu stałego i ziemistego, czyli ziemi właśnie, zakłada jednak żywioły ciepła, powietrza i wody. Świadczy to już o tym, że wzrost rośliny kiełkującej wskazuje wstecz na stan ewolucyjny, kiedy Ziemia nie była jeszcze Ziemią, a roślina była jeszcze zrodzoną z wody. Ten stan powtarza się na początku jej stawania się rośliną ziemską. Tę zasadę powtarzania dawniejszych stanów sformułował Ernst Haeckel (1834–1919) w roku 1866, jako wynik swych badań nad rozwojem zarodkowym roślin, zwierząt i człowieka, jako «Biogenetische Grundregel» («Podstawowe prawo biogenetyczne»), głoszące: «Die Ontogenie ist eine Wiederholung der Phylogenie» («Ontogeneza jest powtórzeniem filogenzy»), czyli: «Rozwój osobniczy jest powtórzeniem rozwoju rodowego.» Rudolf Steiner nie ogranicza tego wglądu jedynie do stawania się Ziemi i jej królestw przyrody, lecz rozszerza go na trzy planetarne stany, które poprzedzały powstawanie Ziemi. Opisane zostają jako Stary Saturn (z którym powstał żywioł czystego ciepła), Stare Słońce (ze zagęszczeniem części ciepła w żywioł powietrza) i Stary Księżyc (ze zagęszczeniem części powietrza w żywioł wody). Dopiero w czwartym stanie planetarnym powstał żywioł stałego i ziemistego. Na trzecim szczeblu ewolucji, na Starym Księżycu, to, co roślinne, kształtując się z wody, żyło jako mało jeszcze zróżnicowana, żywa masa. Na początku rozwoju Ziemi powtarza się na wyższym szczeblu stan Starego Księżyca, tak samo jak oba poprzedzające go szczeble ewolucji. Gdy świat roślinny różnicuje się ku «ziemsko narodzonemu», gdy w korzeniu, liściu, łodydze i kwiecie wgłębia się żywioł ziemistości, na początku «rozwoju osobniczego» rośliny stoi delikatna, wodna siewka jako powtórzenie czasu Starego Księżyca.