Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/742/pl

Siewka wzrasta z ziemskich substancji i z kosmicznych sił, które roślina macierzysta przekazała nasieniu w bielmo. To źródło wyczerpuje się z chwilą ukończenia siewki. Jakie źródło musi teraz zostać na nowo otwarte? Jaka tkanka odżywcza wstępuje na miejsce zużytej? Musi być ona, podobnie jak tamta, produktem minionych procesów życiowych. Jest nim humus, powstający przez przekształcenie wszystkiego, co rośliny pozostawiły jako resztki, z wyjątkiem tego, co weszło w wytwarzanie nasion. Jak jednak sformowana siewka może sięgnąć po to nowe źródło pożywienia — czy to po humus odżywczy, czy po dojrzały humus trwały? Tu na uwagę zasługuje najpierw kształtowanie się korzeni włóknistych, czyli wieńcowych. Wyrastają one wiosną z najniższych jednego do dwóch węzłów i mnożą się wraz ze wzrastającym krzewnieniem. W stosunku do pierwotnych korzeni kiełkowych korzenie włókniste są tworem wtórnym. Rosną one blisko powierzchni i tworzą wieniec korzeniowy, który w najdrobniejszym rozgałęzieniu przenika próchnicę. Właściwe udostępnianie humusu odbywa się jednak przez wspomniane włośniki korzeniowe, przez które gęsty ich obsad na korzeniach kiełkowych i włóknistych wielokrotnie powiększa powierzchnię korzeni. Przez włośniki korzeniowe wyrastająca roślina wchodzi w bezpośredni związek z otaczającą ją glebą.