Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/827/pl

W powstawaniu humusu Ätherleib, czyli ciało życiowe organizmu gospodarstwa, łączy się z jego fizyczno-ziemską organizacją. Wielorakie formy i składy substancji resztek pożniwnych przechodzą w żywiole erdności w stan Ogólno-Żywego — w humus. Jego właściwości zaświadczają jeszcze o jego pochodzeniu. Widoczne jest to wyraźnie w tak zwanych formach humusu, «Rohhumus» (surowy humus) i «Moder» (próchnica niedojrzała). «Mullhumus» (próchnica właściwa) natomiast jest produktem pełnej przemiany. Surowy humus tworzy się w kwaśnym, wilgotno-chłodnym środowisku, próchnica właściwa — w zasobnym w zasady, czynnym glebie ciepło-wilgotnego klimatu. Surowy humus i Moder wykazują jeszcze struktury roślinne. W próchnicynie właściwej te znikły; stanowi ona nową tworność. A jednak w jej żywo-substancjalnym składzie jest niejako wpisana ta sama konstelacja sił kształtujących, która była właściwa organicznemu materiałowi wyjściowemu — korzeniom, łodygom i liściom. Z wielości form wzrostu i tworności substancji powstaje «Ogólno-Kiełkującosielne» czarno-gruzełkowej próchnicyne właściwej.