Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/829/pl

Aus BiodynWiki

których sucha masa korzeniowa wynosi u żyta 30 dt/ha, a u pozostałych roślin źdźbłowych przeciętnie 23 dt/ha. Zajmują one pozycję pośrednią pod względem wartości przedplonowej, zwłaszcza gdy uwzględni się masy słomy, które z reguły służą jako ściółka w oborze i przez obornik wracają do płodozmianu. Najwyższą wartość przedplonową mają rośliny motylkowe, a wśród nich główne rośliny pastewne — koniczyna czerwona z 42 dt/ha oraz lucerna z 52 dt/ha suchej masy korzeniowej. Co więcej, przerastają one korzeniami porównawczo największą przestrzeń glebową — w głąb i wszerz — z najdłuższymi poszczególnymi włóknami korzeniowymi.[1][2] Pastewne rośliny motylkowe, użytkowane przeważnie przez dwa lata, uchodzą za pomnożycieli humusu. Wyważone wzajemne dostrojenie roślin okopowych, źdźbłowych i pastewnych motylkowych tworzy podstawowy szkielet każdego płodozmianu nastawionego na zachowanie gospodarki próchnicy — a jeszcze lepiej: na jej powiększenie.

  1. Gerhard Geisler: Pflanzenbau. Ein Lehrbuch – Biologische Grundlagen und Technik der Pflanzenproduktion, Berlin-Hamburg, 1988, S. 506.
  2. Eduard von Boguslawski: Ackerbau, Grundlagen der Pflanzenproduktion, Frankfurt 1981, S. 237 f.