Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/83/pl

Dla przemysłu obowiązuje zasada, że środek produkcji nie odnawia się sam. Miejsce jego wytworzenia jest oddzielone od miejsca jego działania. Przemysłowy proces produkcyjny zużywa skończone zasoby surowców i energii; wytwarza odpady, a same środki produkcji podlegają zużyciu i rozkładowi. Powstają śmieci, które, o ile nie da się ich przy wysokich kosztach zawrócić do obiegu energii i surowców, gromadzą się na ziemi jako hipoteka na odległą przyszłość (np. odpady atomowe), obciążają wodę i powietrze oraz wyprowadzają z równowagi bilans cieplny. Przemysłowej produkcji wyznaczone są granice wzrostu, jej bilans energetyczny i surowcowy jest ujemny. Im mniejszy udział przyrody w produkcji przemysłowej, im bardziej więc ludzka inteligencja dominuje w procesie wytwarzania, np. w przypadku produkcji chipów komputerowych, tym bardziej podzielony na etapy jest ten proces i tym bardziej niezależna od lokalizacji staje się produkcja. Teoretycznie produkty wysokotechnologiczne mogłyby być wytwarzane w dowolnym miejscu na ziemi – np. na sztucznej wyspie na morzu – i stamtąd pokrywane byłoby światowe zapotrzebowanie na te produkty.