Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/839/pl

Rudolf Steiner opisuje zdolność wiązania azotu przez rośliny strączkowe jako proces «wdychania» («Einatmung»), podczas gdy wszystkie inne rośliny «bliskie są wydychaniu» («der Ausatmung nahestehen»). Wdychanie azotu przez rośliny strączkowe jest procesem porównywalnym z tym, «co się dzieje na naszych komórkach nabłonkowych [płuc; uzupełnienie autora]» («was auf unseren Epithelzellen [der Lunge; Einfügung durch den Verfasser] geschieht»). Symbioza z bakteriami Rhizobium ma charakter endogenny — tworzą one fizjologiczną jedność z rośliną macierzystą. Wnikają z gleby do jeszcze młodej rośliny i namnażają się tam, tworząc brodawki korzeniowe. Są więc wtórnie darem ziemi dla rośliny strączkowej, dzięki któremu ta uzyskuje zdolność ożywiania nieorganicznie martwego pierwiastka, jakim jest azot atmosferyczny (N₂), i przez to — głębokiego połączenia tego, co duszewno-astralne, czego nośnikiem jest azot, z żywymi procesami życiowymi. Formy przejawiania się roślin strączkowych świadczą w wielorakich cechach — aż po ukształtowanie kwiatu — o zakorzenionej w procesach życiowych wewnętrzności w stopniu wyższym niż ma to miejsce u innych roślin kwiatowych.