Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/849/pl

Spalanie nasion na popiół dokonuje się w czasie spoczynku wegetatywnego, w tym stanie, w którym to, co kosmiczne, «żyje w nasieniu jako forma rośliny».Kiedy nasienie przechodzi przez ogień, zostaje w całości pochłonięte przez płomienie; pozostaje ziemska cząstka — popiół. Ogień jako żywioł objawia się z jednej strony zmysłowo w zjawiskach ciepła i światła. Druga strona ognia — ta sprawcza, wewnętrzna — jest nadzmysłowa. W ludzkim przeżyciu to, co nadzmysłowe, może stać się doświadczalne na poziomie duszy: na przykład gdy duchowy impuls rozpala duszę ogniem entuzjazmu. Ilekroć pojawia się ogień, pożera to, co stało się fizyczne — zostaje popiół. Z punktu widzenia tego, co duchowo sprawcze, popiół jest świadectwem procesu oczyszczenia, takiego, który wsiewa w byt nowe impulsy stawania się.