Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/859/pl

Flora towarzysząca oziminom dzieli się na kiełkujące jesienią i kiełkujące wiosną. Spośród chwastów i chwastnic kiełkujących jesienią uciążliwe stają się te, które są zimoodporne: wyczyniec polny (Alopecurus myosuroides), miotła zbożowa (Apera spica venti) oraz chwasty takie jak rumian polny (Anthemis spec.), przetacznik (Veronica spec.) i inne. Ze względu na słabe pokrycie gleby jesienią i zimą pszenica jest bardziej zagrożona niż żyto i jęczmień. Dzięki rozkrzewieniu przedziomowemu oba ostatnie wyprzedzają chwastnice i chwasty zarówno we wzroście, jak i w pokryciu gleby. Tylko rzadko jesienny stan gleby pozwala na regulujące działanie zgrzebłem lub broną. W ograniczonym stopniu można to nadrobić wczesną wiosną. Opielanie wąskimi redlinami gęsiej stopy znosi jedynie pszenica — ona krzewi się dopiero wiosną — a nie żyto i jęczmień; te ostatnie mają już w znacznej mierze wykształcone swoje płytko rozchodzące się korzenie koronowe. W zwalczaniu wiosennych kiełkujących w ozimych dobrze sprawdzają się zgrzebło i lekka brona.