Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/887/pl

254

u żyta i owsa. Pierwsze są umiarkowanie silnymi konsumentami próchnicy i stawiają dlatego wysokie wymagania przedplonowi — dobrze nawożonym roślinom okopowym. Pszenica jest nietolerancyjna wobec przedplonu żyta. W tym przypadku, jak i w ogóle przy zmianowaniach zbożowych (>50%) oraz źle rozłożonych masach słomy, pojawiają się choroby podstawy źdźbła: zgorzelcowe porażenia u nasady źdźbła pszenicy, jak zgorzel podstawy źdźbła (Ophilus graminis) czy łamliwość źdźbła (Cercosporella herpotrichoides). Regularny płodozmian zbóż liściowych i źdźbłowych pomaga tu zaradzić trudności. Szczególne miejsce wśród traw zajmuje wykazująca w wysokim stopniu samotolerancję kukurydza. Porażenia grzybowe mogą u pszenicy i jęczmienia, rzadziej u owsa i jeszcze rzadziej u żyta, występować na całym źdźble aż po kłos. U pszenicy są to przede wszystkim w strefie liścia rdze (Puccinia) — żółta, brunatna i czarna — oraz choroby śniedzi (Tilletia), w kłosie (Helminthosporium gramineum) głownia karłowata i śmierdząca; u jęczmienia paskowanie liści (Ustilago avenae) oraz mączniak prawdziwy (Erysiphe graminis), w kłosie głownia pyląca jęczmienia; u owsa głownia pyląca owsiana; u żyta w strefie liścia pleśń śniegowa (Fusarium nivale), w kłosach sporysz (Claviceps purpurea). Kukurydza włącza się bezproblemowo w zmianowania zbożowe; choroby podstawy źdźbła nie mogą jej zaszkodzić.