Translations:Manfred Klett: Von der Agrartechnologie zur Landbaukunst/890/pl

Różnorodne gatunki roślin okopowych w uprawie polowej i ogrodowej mają swój własny, odrębny wzorzec porażeń i szkód. Z reguły są niezgodne same ze sobą i muszą być odpowiednio daleko rozsunięte w płodozmianie. Pewien wyjątek stanowi ziemniak. Wegetatywne rozmnażanie przez bulwy czyni go najbardziej samokompatybilną ze wszystkich roślin kulturowych. W partiach górskich można go uprawiać przez dziesięciolecia na tym samym stanowisku. W ciepłowilgotnych siedliskach zagrożenie plonowania w pierwszym roku uprawy poważnie nasilają wszelkiego rodzaju wirozy — przenoszone przez mszcę brzoskwiniową (Myzodes persicae) i dalej rozprzestrzeniające się przez uszkodzenia bulw — a nadto infekcje grzybowe, jak obawiana zaraza ziemniaka (Phytophtora infestans), oraz szkodniki zwierzęce, jak stonka ziemniaczana (Leptinotarsa decemlineata),

255